The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy at the Riverside Studios

Here we are in the theatre again. Today it is our favourite kind of spectacle, immersion style. We are seeing The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, based on Douglas Adams’ iconic sci-fi comedy, and for the first time we find ourselves at Riverside Studios in London, Hammersmith.

I znowu jesteśmy w teatrze. Tym razem padło na nasz ulubiony rodzaj spektaklu, czyli formę immersyjną. Wybraliśmy się na The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, inspirowany kultową komedią science fiction Douglasa Adamsa, a przy okazji po raz pierwszy trafiliśmy do Riverside Studios w londyńskim Hammersmith.

The story begins in an unusual pub setting, where we settle in with a drink of our choice thanks to our VIP tickets, and before we quite realise it, the actors blend in and start chatting with the audience. From that pub scene the performance expands into a series of interconnected spaces around the venue, and we move from room to room as the story unfolds. Arthur Dent, Ford Prefect, Zaphod Beeblebrox and a few others narrowly escape the destruction of Earth and hitch a ride on a passing spaceship, and we follow along. Along the way we meet the depressed yet wonderfully witty robot Marvin and join the quest to understand the mystery of Life, the Universe and Everything.

Wszystko zaczyna się w dość nietypowej przestrzeni pubowej. Z drinkiem w ręku, co było miłym dodatkiem do biletów VIP, spokojnie rozglądamy się dookoła, aż w pewnym momencie orientujemy się, że aktorzy już są wśród nas i zaczynają nawiązywać rozmowy z publicznością. Stamtąd akcja stopniowo przenosi się do kolejnych pomieszczeń, a my wędrujemy po całym budynku, podążając za historią. Arthur Dent, Ford Prefect, Zaphod Beeblebrox i kilku innych bohaterów w ostatniej chwili uchodzą z życiem przed zagładą Ziemi i ruszają w kosmiczną podróż, w którą zostajemy wciągnięci razem z nimi. Po drodze spotykamy Marvina, wiecznie przygnębionego, a przy tym błyskotliwego robota, i razem próbujemy zgłębić tajemnicę Życia, Wszechświata i Wszystkiego.

The performance is a blend of immersive staging, musical elements, dance and theatrical spectacle, and it lasts about ninety minutes. You do not strictly need to be deeply familiar with Douglas Adams’ books or the film adaptation to enjoy the experience, but knowing the story definitely helps you enjoy it more. As we had VIP tickets, which perhaps were not strictly necessary but we have no regrets, we also received a deck of cards printed with illustrations inspired by the book and the play. We stayed for one more soft drink afterwards, and then it was time to head off for dinner.

Całość łączy w sobie elementy teatru immersyjnego, muzyki, ruchu i wizualnego rozmachu, a spektakl trwa około półtorej godziny. Nie trzeba być zagorzałym fanem książek Adamsa ani znać filmu na pamięć, żeby dobrze się bawić, ale orientacja w tym świcie zdecydowanie dodaje przedstawieniu smaku. My skusiliśmy się na bilety VIP, co niekoniecznie dało jakieś wielkie przywileje, ale nie żebyśmy też szczególnie żałowali, zwłaszcza że dostaliśmy talię kart z ilustracjami inspirowanymi książką i spektaklem. Po przedstawieniu zostaliśmy jeszcze na jednego soft-drinka, a potem przyszedł czas ruszyć dalej, tym razem już na kolację.

Paranormal Activity

The Ambassadors Theatre is currently hosting “Paranormal Activity”. Written by Levi Holloway and directed by Felix Barrett of Punchdrunk, it follows a couple who begin to experience unsettling events after moving to London. I will not go into plot details to avoid spoilers, but the involvement of Felix Barrett alone was enough to convince us that this was something we should see.

So I got hold of tickets and off we went.

This was our first visit to the Ambassadors Theatre. Built in 1913, it is a Grade II listed building and relatively small by West End standards, seating around 400 to 440 people across two levels, with stalls at ground level and a single dress circle above. The modest size and intimate sightlines mean you are much closer to the actors and the action than in many larger theatres. We were seated downstairs, fairly close to the stage, which worked particularly well for this production.

The exterior is restrained and classical, with a stuccoed façade on West Street, pilasters, a deep cornice and a balustraded parapet. The building occupies a compact, almost triangular site.

Teatr Ambassadors wystawia obecnie „Paranormal Activity”. Autorem tekstu jest Levi Holloway, a reżyserii podjął się Felix Barrett z Punchdrunk. Historia opowiada o parze, która po przeprowadzce do Londynu zaczyna doświadczać niepokojących zdarzeń. Nie będę tu wchodzić w szczegóły, żeby niczego nie zdradzić, ale gdy tylko usłyszałam nazwisko Barretta, wiedziałam, że nie możemy tego przegapić.

Zdobyliśmy zatem bilety i ruszyliśmy do teatru.

Była to nasza pierwsza wizyta w tym teatrze. Budynek powstał w 1913 roku i jest obiektem klasy II na liście zabytków. To raczej kameralna scena jak na West End, mieszcząca około 400–440 widzów, z parterem i jednym balkonem. Dzięki niewielkim rozmiarom i dobrym proporcjom widowni ma się poczucie bliskości z aktorami i samą akcją. My siedzieliśmy na dole, dość blisko sceny, co w przypadku tego spektaklu było dużym plusem.

Z zewnątrz teatr prezentuje się dość powściągliwie, w klasycznym stylu, ze stiukową fasadą przy West Street, pilastrami i wyraźnym gzymsem. Obszar teatru jest mały i nieregularny, niemal trójkątny.

Inside, the theatre is decorated in an elegant Louis XVI style, with a colour palette traditionally associated with Parma violet, ivory and gold. It feels quite refined. The foyer and public areas feature decorative plasterwork and pilasters, with a pleasing circular space that leads into the auditorium.

We arrived quite early and had a drink. As the bar area is very small, and the auditorium had not yet opened, we waited in the corridor, sitting on the floor and using the time to unwind a little before being let in to find our seats.

Wnętrze zaskakuje eleganckim wystrojem w stylu Ludwika XVI, z paletą kolorów, w której dominuje fiolet, kość słoniowa i złoto. Całość jest dość wyrafinowana. Przestrzenie foyer mają dekoracyjne sztukaterie i przyjemny, półkolisty układ prowadzący do widowni.

Przyjechaliśmy dość wcześnie i mieliśmy sporo czasu, żeby napić się czegoś przed spektaklem. Bar jest jednak bardzo mały, a ponieważ widownia nie była jeszcze otwarta, rozsiedliśmy się na podłodze korytarza.

The play itself is highly atmospheric and genuinely unsettling without tipping into tackiness. The tone is creeping and tense, often very quiet, until it suddenly is not. The set represents a London home, shown as a cross-section over two floors, like a doll-house with one wall removed. Sound design, darkness and practical stage effects are used extensively, with some moments that feel closer to stage magic than conventional theatre, and which we are still trying to work out.

Silence is used deliberately and effectively, to the point where you can hear the audience holding its breath or reacting audibly. Modern horror does not often manage to sustain this level of unease, but this production does.

To sum it up, we liked it a great deal.

Sam spektakl jest bardzo sugestywny i naprawdę niepokojący, ale bez tanich efektów. Nastrój budowany jest powoli i konsekwentnie. Scenografia przedstawia londyński dom pokazany w przekroju, na dwóch poziomach, jak domek dla lalek bez jednej ściany. Ogromną rolę odgrywa dźwięk, światło (lub jego brak) i efekty realizowane na żywo. Niektóre z nich przypominają sztuczki iluzjonistyczne i do tej pory nie jesteśmy pewni, jak zostały zrobione. Cisza jest także używana w tym przedstawieniu bardzo świadomie. Widać i słychać reakcje widowni, w tym wstrzymywanie oddechu. Współczesny horror rzadko potrafi wywołać taki poziom napięcia, a tutaj to się ewidentnie udało.

Krótko mowiąć, bardzo nam się ten spektakl podobał.

Whales Beneath the Vaulted Ceiling

Last night, we stepped into a truly unforgettable world inside Winchester Cathedral—one filled with deep blue light, haunting music, and… whales.

Yes, whales. Three monumental sperm whale sculptures, suspended from the nave of the ancient cathedral, seemed to float through the air above us. The largest measured over five meters long. Created by artist Tessa Campbell Fraser, these breathtaking sculptures formed the centrepiece of an immersive exhibition that blends art, science, and awe.

We were there for a special event hosted by the University of Southampton—an evening of talks, performances, and reflection titled Whales: A Journey Through Worlds. It explored the incredible ways whales shape not just the ocean, but our entire planet, our laws, and even our imaginations.

Three standout talks anchored the night:

• Professor Jon Copley shared astonishing insights about deep-sea ecosystems that form around whale carcasses, turning death into life for countless ocean creatures.

• Dr Ryan Reisinger spoke about whale migrations and how these giants connect oceans across the globe, influencing ecosystems and even human life.

• Dr Dina Lupin took us into the world of environmental law, revealing how whales are reshaping legal thinking about nature and rights.

And between the lectures, the evening flowed with poetry and live music.

Wczoraj wieczorem przenieśliśmy się do zupełnie innego świata — świata błękitnego światła, nastrojowej muzyki i… wielorybów.

Tak, wielorybów. Trzy monumentalne rzeźby tych ssaków, stworzone przez artystkę Tessę Campbell Fraser, zawisły pod sklepieniem nawy głównej w katedrze w Winchesterze.

Pojawiliśmysię tam na wyjątkowe wydarzenie zorganizowane przez Uniwersytet w Southampton – wieczór pod hasłem Whales: A Journey Through Worlds, pełen wykładów, występów artystycznych i refleksji. Tematem przewodnim były wieloryby i ich niezwykły wpływ na oceany, ekosystemy, kulturę i prawo.

Najważniejsze były trzy wykłady:

• Profesor Jon Copley opowiadał o ekosystemach, które tworzą się na dnie oceanu wokół martwych wielorybów – śmierć jednych daje życie innym.

• Dr Ryan Reisinger mówił o migracjach wielorybów i o tym, jak te olbrzymy łączą ze sobą oceany, wpływając na środowisko i życie ludzi.

• Dr Dina Lupin przedstawiła fascynujące spojrzenie na rolę wielorybów w prawie – i jak zmieniają one sposób, w jaki myślimy o naturze i sprawiedliwości.

Między wykładami zaś rozbrzmiewała poezja i muzyka na żywo.

Christmas at Kew (2024 edition) part 1

We start 2025 with a visit to Kew Gardens to see their light trail. The trail is approximately 3 km long and, in theory, takes about two hours to complete, though for us it was closer to three and a half ;). It is raining when we arrive, and we brace ourselves for a wet few hours, but the universe is kind: the rain slows to a light drizzle before we get too cold and miserable. It stops and returns a few times, but never becomes heavy again.

We enter via Victoria Gate, and as such the first installation we encounter is Christmas Presents. This consists of a series of two-metre-high arches with hanging ribbons lit by multi-coloured lights. Walking through them immerses us in light and colour, and our spirits immediately lift.

Rok 2025 zaczynamy wizytą w Kew Gardens i ich zimowym szlakiem świetlnym. Trasa ma około 3 km długości i teoretycznie powinna zająć dwie godziny, ale w naszym przypadku było to raczej trzy i pół ;). Kiedy przyjeżdżamy, pada deszcz i mentalnie przygotowujemy się na mokry, niezbyt przyjemny wieczór. Na szczęście los okazuje się łaskawy - deszcz szybko słabnie do lekkiej mżawki, zanim zdążymy naprawdę zmarznąć i przemoknąć. Co prawda kilka razy jeszcze wraca, ale już nigdy nie pada zbyt mocno.

Do ogrodów wchodzimy przez Victoria Gate, dlatego nasza pierwsza instalacja to Christmas Presents. To seria dwumetrowych łuków z wiszącymi wstążkami, podświetlonymi kolorowymi światłami. Przechodzimy przez nie, zanurzając się w barwach i świetle, co od razu poprawia nam nastrój.

From here we reach the Shadow Lanterns, which cast patterned light across an otherwise very dark pathway. At the end of this path, a tree is lit from behind and silhouetted against the sky.

Dalej trafiamy na Shadow Lanterns, które rzucają wzorzyste światło na inaczej nie oświetloną ścieżkę.

Next is the Snowflake Walk, an interactive path where snowflakes projected onto the ground appear and multiply beneath our steps. Ahead of us, beams of light move and swirl as we walk towards and through the Arch of Light.

Kolejną instalacją jest Snowflake Walk - interaktywna alejka, na której na ziemi pojawiają się i rozmnażają świetlne płatki śniegu reagujące na nasze kroki. Przed nami snopy światła wirują w powietrzu, prowadząc nas w stronę i potem pod Arch of Light.

We then arrive at one of the main highlights of the trail: the Palm House Show. Here, the circles and splashes of light are projected through the pond across the surface of Kew’s Palm House, all synchronised with music and fountains. A glowing snow-globe made of light reveals silhouettes of London landmarks, including Big Ben, which feels particularly fitting for the New Year. We stand on the platform to watch the show, which lasts about ten minutes and is excellent - though perhaps just half a mark below the one we saw at Blenheim earlier this season.

Jedną z głównych instalacji tej trasy jest - podobnie, jak w zeszłym roku - Palm House Show. Na fasadzie Palmiarni wyświetlane są światła lasera, zsynchronizowane z muzyką i fontannami. W ogromnej świetlnej kuli pojawiają się londyńskie symbole, w tym Big Ben, jako noworoczny akcent. Spektakl trwa około dziesięciu minut i robi duże wrażenie, choć minimalnie ustępuje temu, który widzieliśmy w tym sezonie w Blenheim.

And now it is time for churros.

A po tym spektaklu jest czas na małe co nieco, czyli churros.

12 days of Christmas

The Christmas celebration has commenced early this year with a delightful show and dinner at the Garden Society. This year's entertainment featured a unique and somewhat flamboyant interpretation of the classic Christmas carol.

On the twelfth day of Christmas,

my true love sent to me

Twelve drummers drumming,

Eleven pipers piping,

Ten lords a-leaping,

Nine ladies dancing,

Eight maids a-milking,

Seven swans a-swimming,

Six geese a-laying,

Five gold rings,

Four calling birds,

Three French hens,

Two turtle doves,

And a partridge in a pear tree!

Obchody Bożego Narodzenia rozpoczeliśmy się w tym roku wcześnie uroczystym pokazem i kolacją w Garden Society. Tegoroczny show obejmował  zabawną i dość ekstrawagancką interpretację klasycznej angielskiej kolędy (patrz wyżej).

The performance had an unexpected flair, with three French hens exuding a rather gangsta vibe, geese laying Fabergé eggs, and gold rings large enough to be used as hula hoops. The drummers made quite an impression too, donning (not so surprisingly for this venue) minimal attire.

Występ obfitował w nieoczekiwane smaczki: trzy francuskie kury emanowały raczej gangsterskim klimatem, gęsi znosiły jajka Fabergé, a złote pierścienie były wielkości hula hop. Werblisci również zrobili spore wrażenie wychodząc w bardzo minimalistycznych strojach (nie, żebyśmy się tego nie spodziewali ;).

This year, we decided to bring friends along, which made for a lively table of nine. While the trade-off was that we weren't quite as close to the stage, we still enjoyed great company. The food was enjoyable, and the atmosphere even better. Our evening culminated on the dance floor, where we stayed long enough for a bit of festive movement to balance out my sugar levels. Overall, a wonderful kick-off to the holiday season.

W tym roku postanowiliśmy zabrać ze sobą przyjaciół, co sprawiło, że przy stole zasiadło nas dziewięcioro. Chociaż kompromisem było to, że nie byliśmy tak blisko sceny, jak zwykle, to mieliśmy za to świetne towarzystwo. Jedzenie było dobre, atmosfera jeszcze lepsza. Nasz wieczór zakończył się na parkiecie, gdzie zostaliśmy wystarczająco długo, aby trochę świątecznego ruchu zbiło mój skok cukru po deserze. Podsumowując, wspaniały początek sezonu świątecznego.