The Best Exotic Meridien Hotel

When in Marrakesh, we typically stay in one of the charming riads, but this time we decided to do things differently. We only needed to stay for one night, as we were collecting our car early the next morning. We also didn’t fancy dragging all our luggage into the medina, where car access is limited, only to struggle to get it all out again the following day.

So, we decided to use our loyalty programme points and stay at Le Méridien.

Odwiedzając Marrakesz do tej pory zawsze zatrzymywaliśmy się w jednym (lub kilku) z jego uroczych riadów. Tym razem postanowiliśmy jednak zrobić wyjątek. Potrzebowaliśmy noclegu tylko na jedną noc, bo następnego ranka wcześnie rano mieliśmy odebrać samochód. Nie bardzo uśmiechało nam się też taszczenie wszystkich bagaży do medyny, gdzie ruch samochodowy jest mocno ograniczony, tylko po to, żeby następnego dnia znowu je stamtąd wywlekać.

Postanowiliśmy więc wykorzystać punkty z naszego programu lojalnościowego i zatrzymać się w hotelu Le Méridien.

Having checked the reviews, I had mixed expectations, to be honest, and was prepared to find the hotel quite dated. And dated it was. From the moment I stepped into the foyer, I couldn’t help thinking of The Best Exotic Marigold Hotel. But if you’ve watched the film, you’ll know that you don’t necessarily hate the Marigold. And, similarly, my experience at Le Méridien was quite positive, if a little peculiar.

The main foyer was undergoing renovation, so we walked straight into an empty space with bags of cement. Not quite the grand entrance one might have hoped for. The check-in, however, was efficient, and our room was upgraded to a suite.

The room was spacious, clean and quite pleasant, with a big, comfortable bed and floor-to-ceiling windows. It wasn’t particularly modern or stylish, nor did it have a tone of character, but it was certainly not bad at all.

The suite was divided into two parts: a separate living room with a sofa, armchairs, and a glass dining table, plus a guest toilet, and a bedroom with a large bathroom featuring a separate bathtub and shower. There was also a bottle of water and some very tasty macarons waiting for us on the table. A nice touch!

Po przeczytaniu opinii o tym hotelu było dla mnie jasne, ze lata swojej świetności ma on już za sobą, wiec niespodzianek nie było. Nam kojarzył się on bardzo mocno z The Best Exotic Merigold Hotel. Jeśli oglądaliście ten film, to wiecie, że mimo wszystkich jego niedoskonałości nie da się go nienawidzić. Z Le Méridien było bardzo podobnie. Pobyt okazał się całkiem udany, choć sam hotel miał w sobie coś osobliwego.

Główny hol był akurat w remoncie, więc zamiast eleganckiego wejścia przywitała nas niemal pusta przestrzeń i worki z cementem. Ale zameldowanie przebiegło bardzo sprawnie i dostaliśmy upgrade do suity.

Pokój był przestronny, czysty i całkiem przyjemny. Duże, wygodne łóżko, okna od podłogi do sufitu – powodów do narzekań nie było. Super nowoczesnego designu ani jakiegoś szczególnego stylu też nie było, ale niczego nam nie brakowało i zdecydowanie nie było oszkliwie.

Suita składała się z dwóch części. W salonie stała sofa, fotele, stół, plus było stąd wejście do dodatkowej toalety. W sypialni było wejście do dużej łazienki z osobną wanną i kabiną prysznicową. Na stole czekała też na nas woda i pudełko naprawdę smacznych makaroników. Taki bardzo miły akcent.

I can’t quite put my finger on what made me think of The Best Exotic Marigold Hotel. Perhaps it was the fact that the hotel seemed almost deserted. We saw a few other guests, but they appeared to be few and far between. Not that I missed the crowds!

Another thing was that some parts of the hotel looked as though they had been somewhat abandoned. It’s a large property, and in some places there were only hints of its former splendour. On the other hand, we also saw people working in the gardens and keeping everything neat and tidy.

So, I don’t quite know where the feeling came from... But then, as I said, it’s not as though we regretted staying there.

The lounge served food, drinks and sweets in the afternoon, and they were much better than we had expected. Breakfast was also rather splendid, but more about that later…

Nie potrafię do końca wyjaśnić, co tak bardzo przywodziło nam na myśl Hotel Marigold. Może chodziło o to, że Meridien sprawiał wrażenie niemal opustoszałego. Widzieliśmy kilku innych gości, ale rzadko i w małych ilościach. Nie, żebyśmy chcieli narzekać na brak tłumów!

Było też jeszcze takie poczucie, że część posesji jest zamknięta. Hotel jest duży, ale w niektórych jego częściach można było odnieść wrażenie, że nikt ich już nie używa… Z drugiej strony widzieliśmy pracowników zajmujących się ogrodem, który był zadbany i schludny.

I taki to był mix. Z jednej strony trochę zapomniany hotel jakby z minionej epoki, z drugiej – zadbane otoczenie, sprawna obsługa i całkiem przyjemny pokój. W każdym razie, jak już wspomniałam, nie żałowaliśmy tego wyboru.

Po południu w hotelowym lounge'u pojawiało się jedzonko, napoje i słodkości. I wszystko to okazało się znacznie lepsze, niż się spodziewaliśmy. Śniadanie również było raczej imponujące, ale o tym opowiem następnym razem…

Morocco third time

In keeping with my holiday tradition, I was working until very late and slept next to nothing before we left for our next trip to Morocco. But at least this time, we had a taxi to the airport, so the journey was quick and comfortable.

Check-in was blissfully uneventful, and before we knew it, we were eating, because somehow, travelling always seems to make us eat breakfast, even though we normally wouldn’t.

One poached egg with avo and a few pancakes with blueberries and cream later, we were ready to board. And a few hours later, we were once again looking at the now-familiar landscape surrounding Marrakesh.

Here, the new story unfolds...

Zgodnie z moją wakacyjną tradycją, pracowałam do bardzo późna i przed wyjazdem do Maroka udało mi się przespać zaledwie kilka godzin. Na szczęście tym razem na lotnisko jechaliśmy taksówką, więc podróż minęła szybko i wygodnie.

Odprawa przebiegła bez najmniejszych problemów i zanim się obejrzeliśmy, siedzieliśmy już przy śniadaniu. Nie wiem, co takiego jest w podróżowaniu, ale mimo, że na codzień zwykle pomijamy poranny posiłek, w podróży nie odpuścimy żadnej okazji napchania brzucha.

Jedno jajko w koszulce z awokado i kilka naleśników z jagodami i bitą śmietaną później byliśmy już gotowi do wejścia na pokład. A kolejne kilka godzin później znów mogliśmy podziwiać dobrze już nam znany krajobraz okolic Marrakeszu.

I tak zaczyna się nasza kolejna marokańska historia...

Kinky Boots

We bought the tickets for Kinky Boots many months ago, but then my work trip to China was scheduled for dates that included the performance. Fortunately, we managed to exchange our tickets for an earlier performance. We only had to pay the difference in price for better seats. Well, no regrets!

There are musicals that entertain you for a couple of hours, and there are musicals that stay with you long after the curtain falls. Kinky Boots manages to do both.

Bilety na Kinky Boots kupiliśmy z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Później okazało się, że mój wyjazd służbowy do Chin wypada dokładnie w terminie spektaklu. Na szczęście udało nam się zamienić bilety na wcześniejszy termin – musieliśmy jedynie dopłacić różnicę za lepsze miejsca. I powiem tylko, że było warto.

Są musicale, które po prostu dostarczają rozrywki na dwa czy trzy godziny. Są też takie, o których myśli się jeszcze długo po wyjściu z teatru. Kinky Boots zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

What many people don't realise is that the story is rooted in real life. It was inspired by Steve Pateman, a Northamptonshire businessman who discovered an unusual niche – making women's boots in men's sizes for drag artists. His story became the 2005 British film, which was later transformed into the award-winning musical featuring music and lyrics by the legendary Cyndi Lauper.

Set in the traditional Price & Son shoe factory in Northampton, the story follows Charlie Price, who unexpectedly inherits the struggling family business after his father's death. The factory is facing closure, and with it the livelihoods of the people Charlie has known since childhood is threatened. Everything changes when he meets Lola, a charismatic drag queen whose confidence, humour and honesty inspire Charlie to look at the business from a completely different perspective. Together they discover an untapped market and begin creating the famous "kinky boots"

On the surface, it is a story about saving a shoe factory. Underneath, it is about acceptance, identity and finding the courage to be yourself. Charlie's factory workers have never met anyone quite like Lola before, and their first reactions are not always welcoming. Watching those barriers slowly disappear is one of the most satisfying parts of the show. Despite tackling prejudice and difficult subjects, the musical never feels heavy. Instead, it delivers its message with warmth, humour and an incredible amount of sparkle.

Niewiele osób wie, że historia oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Inspiracją był Steve Pateman, przedsiębiorca z Northamptonshire, który uratował swoją fabrykę obuwia, znajdując bardzo nietypową niszę – produkcję damskich butów w męskich rozmiarach dla artystów drag. Na podstawie tej historii powstał najpierw brytyjski film z 2005 roku, a później nagradzany musical z muzyką i tekstami piosenek autorstwa legendarnej Cyndi Lauper.

Akcja rozgrywa się w tradycyjnej fabryce obuwia Price & Son w Northampton. Charlie Price niespodziewanie dziedziczy rodzinny biznes, który od dłuższego czasu zmaga się z problemami finansowymi. Zamknięcie fabryki oznaczałoby utratę pracy dla ludzi, których zna on od dziecka. Wszystko zmienia się, gdy na jego drodze pojawia się Lola – charyzmatyczna drag queen, która pokazuje mu zupełnie inne spojrzenie na świat i pomaga odkryć nowy kierunek rozwoju firmy. Tak rodzi się pomysł na słynne "kinky boots".

Choć na pierwszy rzut oka jest to historia o ratowaniu fabryki, tak naprawdę opowiada o akceptacji, przełamywaniu uprzedzeń i odwadze, by być sobą. Pracownicy fabryki początkowo nie wiedzą, co myśleć o Loli, ale z czasem uczą się patrzeć na nią bez stereotypów. To właśnie ta przemiana sprawia, że musical ma w sobie znacznie więcej głębi, niż można by się spodziewać.

The current production, directed by Nikolai Foster, is visually spectacular. As the curtain rises, the enormous stage of the London Coliseum reveals an impressively realistic factory floor, complete with workstations, industrial machinery and a towering iron staircase leading to the office overlooking the workers below. The contrast between this gritty industrial setting and the colourful world of drag works brilliantly throughout the performance.

The costumes deserve a standing ovation of their own. They are dazzling, extravagant and wonderfully over the top - exactly what you would hope for from a musical with "Kinky" in its title. Sequins, feathers, towering red boots and endless costume changes fill the stage with colour, while the vibrant lighting design makes every scene burst with energy.

The music is another highlight. Cyndi Lauper's score is packed with memorable songs, including The Land of Lola, Sex Is in the Heel and The Most Beautiful Thing, each perfectly capturing the emotion and excitement of the story.

Obecna inscenizacja w reżyserii Nikolaia Fostera robi ogromne wrażenie. Już po podniesieniu kurtyny oczom widzów ukazuje się realistycznie odtworzona hala produkcyjna z maszynami, stanowiskami pracy i charakterystycznymi metalowymi schodami prowadzącymi do biura. Surowe wnętrze fabryki świetnie kontrastuje z pełnym kolorów i blasku światem drag.

Na osobne brawa zasługują kostiumy. Jest brokat, cekiny, pióra, spektakularne czerwone kozaki i mnóstwo pięknych kreacji – dokładnie to, czego można oczekiwać po musicalu ze słowem „kinky” w tytule. Całość dopełnia dynamiczne oświetlenie, które sprawia, że scena często dosłownie mieni się kolorami.

Muzyka Cyndi Lauper także wpada w ucho od pierwszych minut. Piosenki takie jak The Land of Lola, Sex Is in the Heel czy The Most Beautiful Thing doskonale oddają klimat spektaklu, a świetna choreografia i energia całego zespołu sprawiają, że trudno usiedzieć spokojnie w fotelu.

This production also features two familiar faces for British audiences. Johannes Radebe, best known from Strictly Come Dancing, makes an unforgettable West End debut as Lola, bringing incredible charisma, elegance and warmth to the role. Alongside him, former X Factor winner Matt Cardle takes on the role of Charlie Price.

Perhaps what makes Kinky Boots feel even more relevant today is its message. At a time when many members of the LGBTQ+ community still face prejudice and discrimination, this joyful celebration of inclusivity feels as important as ever. It reminds us that understanding often begins simply by listening to one another, and that our differences can become our greatest strengths.

Filled with fantastic music, stunning costumes, fierce choreography, killer heels and plenty of laughter, Kinky Boots is much more than a feel-good musical. It is an uplifting reminder that everyone deserves the chance to stand proud, be accepted and walk confidently in their own shoes.

P.S. Some of the images are from the programme book, as taking pictures during the show is not allowed.

W roli Loli występuje Johannes Radebe, doskonale znany brytyjskiej publiczności z programu Strictly Come Dancing. Partneruje mu zwycięzca programu The X Factor Matt Cardle jako Charlie Price.

Chociaż Kinky Boots powstał już kilka lat temu, jego przesłanie pozostaje bardzo aktualne. To opowieść o tolerancji, wzajemnym szacunku i akceptowaniu ludzi takimi, jakimi są. Wszystko to podane z dużą dawką humoru, świetnej muzyki i widowiskowej oprawy.

To musical, który nie tylko bawi, ale też zostawia po sobie coś więcej niż kilka wpadających w ucho melodii…
P.S. Niektóre zdjęcia pochodzą z drukowanego programu, ponieważ fotografowanie podczas przedstawienia jest zabronione.

Belgravia in Bloom 2026

Our favourite London festival is back and, naturally, we are not going to miss it. This year's Belgravia in Bloom theme is Fairy Tales in Belgravia, inviting visitors into a world of enchanted forests, magical creatures and storybook adventures.

As always, our walk begins at Chestnut Bakery, which this year is serving strong Alice in Wonderland vibes. Unlike last year, when we had breakfast here, we decide to switch things up and head a little further along the route. We pass the beautifully decorated Koub and Bayley Sage and soon find ourselves in front of Peggy Porschen. Their display draws inspiration from La Dolce Vita, combining vibrant flowers with lemons, peaches and a distinctly Amalfi Coast atmosphere. It feels less like a traditional fairy tale and more like stepping into a glamorous Mediterranean fantasy.

Nasza ulubiony londyński festiwal powraca i, oczywiście, nie mogło nas tam zabraknąć. Tegoroczna edycja Belgravia in Bloom odbywa się pod hasłem Fairy Tales in Belgravia.

Jak zawsze nasz spacer zaczynamy przy Chestnut Bakery, które w tym roku serwuje klimaty z Alicji w Krainie Czarów. W przeciwieństwie do zeszłego roku, kiedy jedliśmy tu śniadanie, tym razem postanawiamy zmienić harmonogram i zjeść nieco dalej. Mijamy więc pięknie udekorowane Koub i Bayley Sage i stajemy przed Peggy Porschen. Ich instalacja inspirowana jest La Dolce Vita - pełna kolorowych kwiatów, cytrusowych akcentów i wyraźnego klimatu włoskiego wybrzeża Amalfi. Całość bardziej przypomina luksusową, śródziemnomorską fantazję niż klasyczną bajkę.

The doorway of the opposite TomTom café is framed with beautiful, colourful florals and greenery, and we will be back here for our Belgravia brunch, but not just yet. We pass the Lime Tree Hotel adorned with oversized flowers and head towards Eccleston Yards. They embraced the theme with a Peter Rabbit-inspired garden and a pumpkin-coloured flower carriage. Then we are back on Elizabeth Street, where several shopfronts have transformed themselves with arches, garlands and cascades of flowers.

Wejście do naprzeciwległego TomTom Café otoczone jest bujnymi, kolorowymi kompozycjami kwiatów i zieleni – wrócimy tu na brunch, ale jeszcze nie teraz. Mijamy hotel Lime Tree ozdobiony wielkimi kwiatami i kierujemy się w stronę Eccleston Yards, gdzie znajdujemy ogród inspirowany „Królikiem Piotrusiem” oraz dyniową, kwiatową karocę. Następnie wracamy na Elizabeth Street, gdzie liczne witryny sklepów zamieniły się w łuki, girlandy i kaskady kwiatów.

Further down the street, Les Senteurs has taken inspiration from Snow White. Surrounded by vibrant flowers, a decorative mirror stands beside baskets overflowing with glossy red apples. The reference is instantly recognisable and wonderfully simple.

Motywem przewodnim instalacji Les Senteurs stała się „Królewna Śnieżka”. Wśród pięknych kompozycji kwiatowych znajdujemy tu dekoracyjne lustro, a obok niego kosze wypełnione lśniącymi czerwonymi jabłkami. Nawiązanie do bajki jest natychmiast rozpoznawalne i bardzo proste w formie.

Outside Summerill & Bishop, Moyses Stevens has created a fragment of a fairy garden on an oversized scale. A fairy silhouette rises above giant red mushrooms, making passers-by feel as though they have been shrunk to the size of Tinker Bell. While the fairy herself is relatively simple, the surrounding display is gloriously abundant, packed with deep reds, vibrant greens, and oversized plants.

Przed Summerill & Bishop Moyses Stevens stworzył fragment bajkowego ogrodu w powiększonej formie. Sylwetka wróżki mniej więcej naszego rozmiaru wynurza się znad ogromnych muchomorów, sprawiając, że przechodnie czują się jakby zmniejszeni do rozmiaru Dzwoneczka. Sama wróżka jest dość minimalistyczna, ale otaczająca ją scenografia jest bardzo bogata z dominującą paletą głębokiej czerwieni i intensywnej zieleni.

From there we make our way towards Halkin Street, where Neill Strain Floral Couture has created a striking installation. A complete bluebell extravaganza takes over the space, with enormous blooms rising far above head height. Rich, saturated greens, blues and purples dominate the installation, and it is easily my favourite of the entire Belgravia trail this year.

Dalej kierujemy się w stronę Halkin Street, gdzie Neill Strain Floral Couture przygotowało jedną z najbardziej efektownych instalacji. Całą przestrzeń wypełniają spektakularne dzwonki, wyrastające wysoko ponad poziom ulicy. Soczyste zielenie i fiolety dominują w tej kompozycji, która jest moją ulubioną instalacją całej tegorocznej trasy w Belgravii.

 Just a short walk away, at the corner of Motcomb Street and Kinnerton Street, Neill Strain has also created a different kind of installation. An arched passageway is wrapped in cascading wisteria, which spills down in soft waves of colour.

Kilka kroków dalej, na rogu Motcomb Street i Kinnerton Street, Neill Strain stworzył zupełnie inną instalację  - znajdujące się tutaj arkadowe przejście zostało ozdobione kaskadami barwnych wisterii.

One of the joys of Belgravia in Bloom is that the headline installations are only part of the experience. Some of our favourite moments come from discovering beautifully decorated shopfronts tucked between the larger displays. Every boutique, florist and café seems eager to add its own interpretation of the theme, creating a trail full of unexpected details and surprises.

Jedną z największych przyjemności Belgravia in Bloom jest to, że główne instalacje to tylko część całego festiwalu. Najciekawsze momenty często kryją się między nimi - w pięknie udekorowanych witrynach, mniejszych kompozycjach i detalach, które pojawiają się niespodziewanie na każdym kroku, sprawiając, że cały spacer zamienia się w niekończącą się serię odkryć.

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy at the Riverside Studios

Here we are in the theatre again. Today it is our favourite kind of spectacle, immersion style. We are seeing The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, based on Douglas Adams’ iconic sci-fi comedy, and for the first time we find ourselves at Riverside Studios in London, Hammersmith.

I znowu jesteśmy w teatrze. Tym razem padło na nasz ulubiony rodzaj spektaklu, czyli formę immersyjną. Wybraliśmy się na The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, inspirowany kultową komedią science fiction Douglasa Adamsa, a przy okazji po raz pierwszy trafiliśmy do Riverside Studios w londyńskim Hammersmith.

The story begins in an unusual pub setting, where we settle in with a drink of our choice thanks to our VIP tickets, and before we quite realise it, the actors blend in and start chatting with the audience. From that pub scene the performance expands into a series of interconnected spaces around the venue, and we move from room to room as the story unfolds. Arthur Dent, Ford Prefect, Zaphod Beeblebrox and a few others narrowly escape the destruction of Earth and hitch a ride on a passing spaceship, and we follow along. Along the way we meet the depressed yet wonderfully witty robot Marvin and join the quest to understand the mystery of Life, the Universe and Everything.

Wszystko zaczyna się w dość nietypowej przestrzeni pubowej. Z drinkiem w ręku, co było miłym dodatkiem do biletów VIP, spokojnie rozglądamy się dookoła, aż w pewnym momencie orientujemy się, że aktorzy już są wśród nas i zaczynają nawiązywać rozmowy z publicznością. Stamtąd akcja stopniowo przenosi się do kolejnych pomieszczeń, a my wędrujemy po całym budynku, podążając za historią. Arthur Dent, Ford Prefect, Zaphod Beeblebrox i kilku innych bohaterów w ostatniej chwili uchodzą z życiem przed zagładą Ziemi i ruszają w kosmiczną podróż, w którą zostajemy wciągnięci razem z nimi. Po drodze spotykamy Marvina, wiecznie przygnębionego, a przy tym błyskotliwego robota, i razem próbujemy zgłębić tajemnicę Życia, Wszechświata i Wszystkiego.

The performance is a blend of immersive staging, musical elements, dance and theatrical spectacle, and it lasts about ninety minutes. You do not strictly need to be deeply familiar with Douglas Adams’ books or the film adaptation to enjoy the experience, but knowing the story definitely helps you enjoy it more. As we had VIP tickets, which perhaps were not strictly necessary but we have no regrets, we also received a deck of cards printed with illustrations inspired by the book and the play. We stayed for one more soft drink afterwards, and then it was time to head off for dinner.

Całość łączy w sobie elementy teatru immersyjnego, muzyki, ruchu i wizualnego rozmachu, a spektakl trwa około półtorej godziny. Nie trzeba być zagorzałym fanem książek Adamsa ani znać filmu na pamięć, żeby dobrze się bawić, ale orientacja w tym świcie zdecydowanie dodaje przedstawieniu smaku. My skusiliśmy się na bilety VIP, co niekoniecznie dało jakieś wielkie przywileje, ale nie żebyśmy też szczególnie żałowali, zwłaszcza że dostaliśmy talię kart z ilustracjami inspirowanymi książką i spektaklem. Po przedstawieniu zostaliśmy jeszcze na jednego soft-drinka, a potem przyszedł czas ruszyć dalej, tym razem już na kolację.